Aantal kilometers gereden:

Aantal dagen onderweg: 1 jaar en 4 maanden

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 24

We bevinden ons nu in: Eldoret, Kenia.

Langzaam doezelen we weg, maar opeens zijn we klaar wakker. Wat horen we daar rond de auto? Geritsel en grazen…. We proberen door de kleine raampjes van Molly naar buiten te kijken, maar zien niets omdat er een hor voor zit. Ook durven we niet zo goed naar buiten te gaan….We kamperen namelijk in de masai mara. Het beroemdste wildpark van Kenia. Om er te komen moet je over een flinke hobbel de bobbel weg. De infrastructuur in Kenia is nog in ontwikkeling, wat betekent veel zandwegen, gaten en wasbord, gelukkig leidden de duizenden gnoe’s die hier na de migratie vanuit de serengeti naar toe zijn gekomen en langs de weg staan te grazen ons van de slechte weg af.

Als we die volgende ochtend om half 6 de deur open gooien na een toch wat onrustige nacht, zien we 2 buffels voor onze Molly lopen. Zij lopen daar heel op hun gemak, steken hun kop af en toe eens naar beneden om wat te grazen en lopen rustig door. Het zijn prachtige beesten, je zou bijna vergeten dat het ook een van de gevaarlijkste beesten van de savanne zijn.

We zetten een kopje thee en installeren ons met de verrekijker bovenop de auto. Voor ons vormt zich een grote zwarte vlek, door de verrekijker zien we honderden buffels en olifanten die elkaar gezelschap houden op de open vlakte. Niet veel later trekken er op zo’n 80 meter afstand een stuk of 10 olifanten voor onze auto door. En dan zijn er nog de zebra’s die lekker komen grazen vlakbij de auto, de impales, prachtige vogels, de brutale mongoo’s en de wilde zwijnen. Alles bij elkaar is het een gezellige beestenboel en een zeer bijzondere ervaring in een prachtig park.

Ook om het park uit te komen moeten we weer een paar uren hobbelen en bobbelen. Maar de omgeving is prachtig, het zuidwesten van Kenia wordt bedekt door theeplantages. De bergen zijn als een groene deken bedekt met theestruiken. Daartussen lopen mensen met grote manden op hun rug, zorgvuldig theeblaadjes te plukken.

Tegen het middaguur hebben we het helemaal gehad met het rijden. Maar de omgeving is dichtbevolkt, een rustig bushkamplekje zit er dus niet in. Ook is er geen camping in de buurt. We zien een compound die omheind is, dus we besluiten de stoute schoenen aan te trekken en te vragen of we binnen de omheining van deze compound mogen kamperen. Deze keer vergeet ik niet een stok mee te nemen, voor eventuele valse honden die op de wacht liggen.

We worden uitbundig begroet door Mrs Jane. Zij is 65 jaar oud en woont met een paar kinderen en kennissen op de compound. Ze vind het een goed plan als we in haar tuin kamperen. De rest van de middag houdt Mrs Jane ons gezelschap met haar mooie verhalen over Afrika, haar kinderen, haar man en over god. Want Mrs Jane is erg gelovig en kan het maar moeilijk snappen dat wij knappe kinderen al 11 jaar bij elkaar zijn en niet getrouwd. Toch is Mrs Jane ook erg open en ze heeft een enorm hart waardoor we ons enorm welkom bij haar voelen, ook kan zij er respect voor opbrengen dat wij niet naar de kerk gaan en dat onze cultuur anders in elkaar zit dan die van haar. We koken ‘s avonds dan ook een dampende spaghetti schotel voor haar, die ze onder luid gesmak en geslurp verorberd.

We gaan nog op de foto met deze geweldig vrouw en ik print de foto uit voor haar. Weer iets onbegrijpelijks voor haar en nu weet ze het zeker: God send you people to me! Kijk en op die manier worden we toch nog engeltjes….;-) Nadat Mrs Jane heeft laten zien dat we een prominent plekje in de huiskamer aan de muur krijgen, bedanken we haar hartelijk voor haar gastvrijheid en verlaten dit warme nest.

Op naar Eldoret, de laatste Keniaanse stad voor Oeganda. Voor Eldoret rijden we over de evenaar, zo’n 10 maanden geleden reden we aan de andere kant van Afrika in Gabon over de evenaar. Ineens werken we in plaats van zuider coördinaten weer met noorder coördinaten en verschijnt de magische lijn met nulletjes weer op het scherm. We poseren nog even bij het oude roestige bord waarop aangegeven is dat je op de evenaar staat. Toch weten we nu al dat we de evenaar nog een paar keer zullen kruisen, nog een keertje in Oeganda en daarna nogmaals in Kenia.

Op zoek naar een slaapplaats in Eldoret belanden we in de spits. Op de kruising zien we 2 verkeersagenten staan. Zij staan beide met 1 hand het verkeer te regelen omdat ze in hun andere hand een paraplu vast hebben tegen de regen, het korte regenseizoen is namelijk begonnen. We houden de kruising een tijdje in de gaten en zien dat beide agenten totaal verschillende instructies geven aan de automobilisten waardoor de kruising een enorme chaos is. Op een gegeven moment negeren de automobilisten de verkeersagenten compleet en iedereen probeert op zijn eigen manier zijn weg te zoeken, door de berm, over de stoep en zo worden de agenten bijna overhoop gereden. We genieten van en lachen om deze enorme chaos op de weg die zo typisch is voor Afrika. Hier zullen we nog vaak aan denken als we in Nederland weer eens voor een rood licht staan te wachten terwijl er niemand anders op de kruising is.

Ps in het fotoalbum van Tanzania kun je ook nieuwe foto´s vinden!