| 20-04-2009 :: Thuiskomst |
Kriebels komen op in onze buik op het moment dat we onze vrienden en familie aan de grens zien staan, enthousiast zwaaiend met vlaggetjes en ballonnen en luid schreeuwend. Zenuwachtig waren we niet in de laatste week. Maar op het moment dat we de grens over rolden waren kwamen de kriebels vanuit onze tenen en gingen ze helemaal tot in onze keel. Dit kwam echter niet door de zenuwen maar door de geweldige thuiskomst die we kregen. Als een kip zonder kop proberen we iedereen tegelijk te omhelzen, het is heerlijk om iedereen weer te zien en eens effe lekker te knuffelen! Voordat Nederland echt in mogen moeten we eerst nog een inburgeringscursus doen, maar gelukkig zijn we ervoor geslaagd en kon het feestje verder voorgezet worden bij mijn ouders in de tuin. Na een weekend vol bezoek, ons verbazen over de vele nieuwe baby´s en petekindjes die zo ontzettend groot geworden zijn, veel geklets, veel lekkere hollandse hapjes, veel geknuffel en gelach is het nu weer een beetje rustiger. De komende dagen bestaan uit onze leven een Nederland weer een invulling proberen te geven. Voorlopig zal ons leventje genoeg ingevuld zijn met alle bezoekjes aan vrienden, familie, baby´s en nieuwe huizen, maar..........daar hebben we zin in! Bedankt iedereen voor deze ZEER bijzondere thuiskomst, het was een prachtige afsluiting voor een prachtige reis. Veel liefs van Patrick, Annemarie en Obi |
| Geplaatst door Annemarie om 21:42 :: Al 38 reacties :: Reageer |
| 02-04-2009 :: Het laatste bericht... |
Aantal kilometers gereden: 71628 Aantal dagen onderweg: ruim 21 maanden Aantal Afrikaanse landen bezocht: 27 We bevinden ons nu in: Griekenland ‘Jullie zijn ook niets veranderd!’ dit is een van de eerste opmerkingen die we kregen van Stephanie, de vriendin van mijn broertje (hij is wel langer dan ik maar toch…) Dirk, die we in Turkije ontmoeten. Nee, dat vinden we zelf ook niet. We zijn misschien iets bruiner, misschien 1 of 2 rimpeltjes meer hier en daar (maar nog altijd even jong en fris natuurlijk ;-) een beetje meer levenservaring op zak, maar we zijn nog steeds Patrick en Annemarie. Patrick die nog steeds bij elke oplossing een probleem kan zoeken, ontzettend eigenwijs kan zijn en van knutselen houdt. Annemarie die zich nog steeds om kleine dingetjes druk kan maken (ook al doet ze nog zo haar best om dat niet te doen), is ook nog steeds ontzettend eigenwijs en niet tegen onrecht of oneerlijkheid kan. Maar ook Patrick en Annemarie die nog steeds van gezelligheid houden, graag naar een feestje gaan, graag lekker eten en met plezier een wijntje en/of biertje drinken! We worden hartelijk onthaald in huize Schoenmaker. De ouders van Stephanie hebben een huis in Kusadasi. We hadden een paar weken geleden al besloten om hier op bezoek te gaan om eens goed bij te babbelen met schoonzussie, die hier momenteel vakantie houdt. Stephanie heeft een leuke avond voor ons georganiseerd waarbij we gaan eten in een restaurant in de stad. Als voorgerecht krijgen we allerlei Turkse gerechtjes en als hoofdgerecht kroketten met friet! Jummie dat is smullen! Er moet natuurlijk heel wat bij gekletst worden over de afgelopen twee jaar, maar het gekke is dat als we een uurtje met Steef gekletst hebben het net is of we haar afgelopen week nog gezien hebben (hebben we elkaar echt bijna 2 jaar niet gezien?? Het lijkt toch echt niet zo….). Daarnaast worden we verwend met een groot bed in een echte kamer, een heerlijke (schone) douche en een wasmachine waarin onze afgeraffelde kleding nog 1 maal voor thuiskomst goed gewassen kan worden. We willen bij deze Steef en haar ouders nog eens hartelijk bedanken voor de gezellige 2 dagen in Kusadasi. Een vreemde ervaring was ook dat we na 1 nacht slapen in een groot bed, in een grote kamer onze eigen gezellige Molly misten met ons knusse bedje van 1,20 breed. We spreken dan ook af om de laatste weekjes nog maar even extra te genieten van ons huisje op wielen. Een paar dagen na het afscheid van Stephanie rollen we onze één na laatste etappe over. De grens van de Europese Unie. (De laatste etappe is natuurlijk de grens van Nederland) We zien de blauwe vlag met de sterretjes al wapperen en aan de grens raken we even verward. Annemarie spreekt de douanier erop aan dat ze nog geen stempel in haar paspoort heeft gekregen. Ze wordt een beetje uitgelachen door de douanier want Nederland hoort toch bij de EU, dan hoeft u geen stempeltje mevrouw. Oh….oke dan…das waar ook…..Gelukkig krijgen we na wat aandringen nog wel een laatste stempel in ons carnet de passage. Dus zijn we ervan verzekerd dat we onze borg die we voor de auto gestort hebben bij de ADAC in Duitsland wel terug krijgen. Gelukkig kunnen we aan de grens ook de welbekende groene kaart kopen zodat we in ieder geval tot de grens van Nederland verzekerd zijn, mocht er in de laatste weekjes nog iets gebeuren, maar daar gaan we natuurlijk niet van uit! En daar gaan we dan, we moeten het wel even een paar keer tegen elkaar zeggen, ‘We zijn weer in Europa! We zijn in Europa!’ voordat het daadwerkelijk tot ons doordringt. We stoppen bij het eerste stadje wat we tegenkomen om dit evenement te vieren. We pakken een terrasje en verbazen ons over de überhippe mensen die we rond zien lopen. Enorme grote zonnebrillen (nog groter dan die van mij, ja het kan blijkbaar….) waardoor het gezicht half bedekt wordt, en die kleren en schoenen, is dat nu mode?? Blijkbaar hebben we nog wat in te halen op dit gebied. De mensen zijn allemaal blank….Nog meer geschokt zijn we als we ons kopje thee af moeten rekenen op het terras, dat is dan €4 alstublieft. SLIK, we zijn duidelijk weer in Europa……. En omdat we weer in Europa zijn willen we met dit laatste berichtje deze website afsluiten. We zijn van plan deze laatste 2,5 week nog lekker vakantie te vieren en als we nog wat leuks mee maken, nou dan horen jullie dat thuis wel weer! ;-) Maar we kunnen deze blog niet afsluiten zonder even stil te staan bij wat de mensen thuis voor ons gedaan hebben. We willen iedereen (onze ouders, broers en aanhang, ooms, tantes, neven, nichten, vrienden, vriendinnen, collega’s en buren) bedanken. Zij hebben ons gesteund en op de hoogte gehouden tijdens deze reis. Van het regelen van een motorblok in Tsjechië, alle kaartjes/ foto’s/ post/ cadeaus die naar bepaalde adressen in Afrika gestuurd konden worden of zijn meegegeven, tot alle mailtjes en natuurlijk alle berichtjes op de site die we elke keer met veel plezier gelezen hebben! Daarnaast natuurlijk de mensen die we niet zo vaak zien, zoals vrienden of buren van onze ouders die toch geïnteresseerd waren in onze reis en af en toe ook van zich lieten horen. Het was een heel fijn gevoel dat je niet vergeten wordt…. We willen de mensen in Haaren bedanken die de afgelopen weken hun best hebben gedaan om uit te kijken naar woonruimte. Bedankt! Dat hebben we zeer op prijs gesteld! (bij deze uitgenodigd voor een BBQ ;-) We willen de mensen bedanken die we op deze reis hebben ontmoet. We hebben een paar zeer bijzondere en speciale mensen leren kennen die er zeker aan bijgedragen hebben dat deze reis voor ons nog leuker werd. Mensen met wie we hebben samen gereisd, mensen waar we een aantal dagen mee op dezelfde plek hebben doorgebracht en mensen die gewoon onderweg hebben ontmoet. Met een aantal van deze mensen zullen we zeker weer eens een biertje gaan drinken straks! Ook de voor ons onbekende mensen die berichtjes plaatsten op site of ons mailtjes stuurde met daarin vragen of opmerkingen, erg leuk! ( Eventuele vragen mogen natuurlijk blijven komen op hondjeafrika@yahoo.com) And last maar zeker not least willen we Peter en Rob Klaassen bedanken, zij hebben deze site opgezet en ons zonder mokken geholpen als er problemen waren en dit alles zonder enige vergoeding. Peter en Rob ontzettend BEDANKT! We kunnen wel met zekerheid zeggen, doordat we alles wat we hebben meegemaakt en hebben ervaren, konden delen met het thuisfront deze reis nog specialer is geworden. Na deze bedankjes willen we afsluiten een paar opmerkingen: -We hebben enorm genoten van deze reis en hebben er geen seconde spijt gehad van de keuzes die we gemaakt hebben. We weten zeker dat Obi er ook zo over denkt! -We er zelf ook erg van genoten hebben deze weblog bij te houden, het is een soort van dagboek geworden wat, met de daarbij horende reacties van thuis voor ons ook heel waardevol zal blijven. -We willen natuurlijk NOGMAALS zeggen dat we er ontzettend naar uitkijken om iedereen weer te zien! Dat gaat nu echt niet lang meer duren, wij vinden het allemaal erg spannend! -We zullen de komende paar weken alles rustig op ons af proberen te laten komen….. -We hebben de afgelopen dagen veel ‘tekenen’ gezien dat we naar Nederland terug reizen. Toen we aan het kamperen waren langs de zee kwam er een grote laadboot langs met daarop ‘Holland Maas’, we zagen een grote muurschildering van een molen en we zagen tulpen in bloei…. -We vinden dit een mooie afsluiting, net een boek wat gesloten wordt…..zo voelt het voor ons ook! -Oost west, THUIS best! (Das een goeie afsluiter of niet dan? Zelf verzonnen! ;-) We hebben begrepen dat de temperaturen stijgen in Nederland, houden zo enne TOT SNEL! Veel liefs Patrick, Annemarie & Obi THE END! (onder voorbehoud ;-) |
| Geplaatst door Annemarie om 08:31 :: Al 35 reacties :: Reageer |