Aantal kilometers gereden: ruim 60.000

Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 6 maanden en 3 weken

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 26

We bevinden ons nu in: Addis Ababa, hoofdstad Ethiopië

“Less tourist will come!” roep ik in de vier camera’s die voor me staan. De vrouwen om me heen joelen enthousiast. Patrick doet er nog een schepje bovenop en roept in de camera’s: ‘Kenia is suffering!!’ nu gaan de vrouwen van de souvenirs kraampjes helemaal uit hun dak, er is geen houden meer aan, ze klappen schreeuwen en kloppen op onze schouders.

Als een van de laatste activiteiten in Kenia bezoeken we de Thomsonsfalls. Vlak voordat we de campsite op willen rijden worden we gestopt door een dame die beweert dat we entree geld voor de auto moeten betalen en dit terwijl er een heel groot bord bij de gate hangt: ENTREE FREE! We kijken het vrouwtje fronsend aan, maar zij beweerd dat alles veranderd is sinds 1 januari. We besluiten na wat discussie de entreefees toch maar te betalen maar melden dit wel meteen bij de manager van de campsite. Die heeft geen idee waar we het over hebben, ‘Entreefees? Waarvoor??’ Deze goede man springt meteen in zijn auto en rijdt naar de burgemeester van het dorp om de situatie te bespreken.

We lopen terug naar de ingang nadat we de waterval hebben gezien (op het moment maar een zielig stroompje water vanwege het droge seizoen) om te checken wat er nu precies gaande is. De vrouw bij de gate wordt al snel kribbig als de vragen haar te moeilijk worden. Voor de ingang bevinden zich tientallen souvenirwinkeltjes die gerund worden door vrouwen. Zij wisten niets van de entreefees en hebben vandaag al toeristen zien vertrekken omdat deze weigerden de fees te betalen. Dit is minder inkomen voor hen, want als de toeristen omkeren komen ze ook niet in hun winkeltjes. Daar zijn ze boos over.

We besluiten het er maar bij te laten zitten deze keer en lopen terug naar de auto. De manager komt terug en verteld dat de burgemeester morgen een vergadering belegd over dit onderwerp, hij kan ons helaas het geld niet terug geven…..maar we hebben een leuk gesprek met hem en hij geeft ons weer een andere kijk op Afrika door de mooie verhalen die hij te vertellen heeft.

De volgende ochtend willen we vertrekken maar de uitgang is geblokkeerd door de 40 vrouwen van de souvenirwinkeltjes. We stappen uit om te kijken wat er gaande is. Er blijken 4 journalisten met camera’s van nationale TV te zijn om hun demonstratie tegen de entreefees te filmen. Nu willen de vrouwen dat wij ons ongenoegen voor de camera uitspreken……uuuuhhhhh jaaaahhhh…….

Maar spreken voor de camera blijkt makkelijker dan gedacht omdat de vrouwen enthousiast joelen bij alles wat we zeggen, wat erg opzwepend werkt en samen maken Patrick en ik er een mooi verhaal van, op het moment dat we afsluiten zijn we zo’n 10 minuten gefilmd en ja, ja ons GEKLAAG/GEZEUR over de entreefees zal op de Keniaanse televisie uitgezonden worden. We worden beroemd! Maar heel deze opsmuk die volgde om 5 euro entreefees bij een zielige waterval, was ons elke euro dubbel en dwars waard, omdat we er samen enorm om gelachen hebben!

De einddatum van ons visum komt in zicht, we moeten Kenia verlaten, helaas, want we hebben het hier erg naar onze zin gehad. Vanuit Kenia richting Ethiopie kunnen we kiezen uit 2 routes eentje over Marsabit en de andere via Lake Turkana. Van reizigers begrijpen dat beiden wegen klote zijn. Het noorden van Kenia is een vergeten gebied waar de wegen niet onderhouden worden. De meeste reizigers kiezen voor de Marsabit route omdat de route langs Lake Turkana zo afgelegen ligt dat als je stukken krijgt met je auto je er wel een tijdje vast zit. Maar tegenwoordig houden we wel van dit soort avontuur, dus wij gaan voor de Lake Turkana route, ver weg van de beschaving.

Dag 1: ‘Weg van de beschaving’ vanuit de watervallen rijden we naar Maralal een hobbelige weg en we doen een paar uur over enkele tientallen kilometers. Maralal staat bekend om zijn jaarlijkse kamelen racen, helaas zijn deze in augustus geweest en kunnen wij alleen de kamelen zien waarmee geracet wordt. Als we op onze telefoon kijken hebben we nog 1 streepje bereik, de beschaving is dus nog niet heel ver weg.

Dag 2: ‘Weg van de beschaving’ we gaan vanuit Maralal richting South Horr en rijden het Samburu gebied in. Prachtig versierde mensen komen we tegen op de weg. Mannelijke samburu krijgers zijn prachtig uitgedost en de vrouwen dragen heel veel kettingen over elkaar. Naast de Samburu zien we niet zoveel mensen totdat er ineens een groep van 15 mannen op de weg verschijnt, ongeveer 10 daarvan hebben machinegeweren bij. Even slaat ons hart een tikje over, wat zijn deze mannen van plan? Ze zien er uit als bandieten met hun rotte tanden en dronken voorkomen, maar we hebben goed geïnformeerd en deze streek zou toch veilig moeten zijn. Tot onze opluchting richten de mannen hun geweren niet op ons, en alhoewel ze willen dat we stoppen besluiten we een flinke dot gas te geven en er van door te gaan. Als we later in het kleine dorpje South Horr vragen naar wat voor mannen dit zijn moeten de mensen lachen. We krijgen als antwoord: ‘oh dat zijn de goede bandieten, die moeten ons beschermen voor de kwade bandieten, maar zelf zijn ze ook schurken, dus nooit voor ze stoppen’. Ja, ja, we snappen het niet helemaal meer, een bandiet is toch een bandiet? Nou ja, hier blijkbaar niet maar er wordt ons verzekerd dat de weg naar het noorden volkomen veilig is. We zullen nog wel mannen met geweren tegen komen maar die zijn er voor de veiligheid…..oke dan! Als jullie het zeggen!

Dag 3: ‘Weg van de beschaving’ eindelijk komen we na een ruige tocht over veel stenen bij Lake Turkana aan. Wat een prachtige plaatje, de omgeving is vol stenen, droog en dor en dan doemt daar ineens het grote meer op. Het is net alsof we op een andere planeet rond rijden en de mensen die hier wonen lijken ook net buitenaardse wezens, zij behoren tot de Tukana tribe. De vrouwen zien er wederom prachtig uit, heel anders dan de Samburu vrouwen. Ook al komen hier niet zoveel toeristen de mensen weten wel te onderhandelen, als we een foto willen maken moet er iets tegenover staan, we geven wat kauwtabak wat we onderweg hebben gekocht en beperken het aantal foto’s.

Dag 4: ‘Weg van de beschaving’ HEET! We drinken liters per dag maar hoeven niet te plassen, zweten doen we niet want het zweet is al verdampt voordat het zelfs onze poriën maar uit kan komen. Zelfs onze kleine Obi drinkt minimaal 1 liter water per dag weg. We zien de hitte zinderen net boven de grond. We staan deze dagen voor 6 uur op, een half uur voor zonsopgang op zodat we nog even van de buitenlucht kunnen genieten zonder dat de brandende zon op onze huid pikt.

Vandaag verlaten we de Turkana stam en rijden we weer wat meer inland. We willen een track gaan volgen waarover we gehoord hebben. We vragen wat nomaden welke kant we op moeten, zij wijzen allemaal dezelfde richting in dus gaan we op goede gok de woestijn in en vinden een track die de goede kant op gaat. 1,5 uur lang rijden we in de veronderstelling dat we het goede spoor hebben. Op ons GPS zien we dat we richting het noorden rijden, de goede kant op dus.

Maar de track eindigt in een heel klein dorpje met een paar hutjes, vanaf hier kunnen we niet verder rijden vanwege de vele stenen. We proberen wat mensen aan te spreken maar niemand spreekt hier engels. Vervolgens gaan ze Adan halen, de enige jongeman uit het dorp die naar de basisschool (50 km verderop) is geweest en engels spreekt. Adan geeft aan dat we helemaal verkeerd zitten……..Hij biedt aan ons op het goede spoor te zetten. Hemelsbreed zitten we niet ver van de juiste track vandaan maar we kunnen niet doorsteken vanwege de rotsen.

Adan zit een hele tijd bij ons in de auto, hij verteld ons veel over zijn cultuur. Hij heeft net een dochtertje van 1 maand waar hij erg trots op is en hij houdt van zijn vrouw. Maar hij praat met veel meer genegenheid over zijn geiten, want zijn vrouw moet immers maar gewoon naar hem luisteren, doet ze dat niet dan krijgt ze ervan langs. Als ik vertel dat man en vrouw in Europa gelijk zijn kijkt hij me lacherig aan, hier kan Adan zich niets bij voorstellen.

Adan verteldt hoe het is om te leven in dit droge gebied. Hij is van de Graba tribe deze tribe heeft nog regelmatig een stammenoorlog met de Turkanatribe, als het weer zover is maken ze elkaars vee af en soms worden er ook mensen gedood. Waarom vragen we hem, het gebied is zo ontzettend groot en er leven zo weinig mensen. Adan antwoordt dat het gaat om de bronnen in de woestijn. In een droog gebied is het moeilijk overleven, een waterbron of oase is hier zo kostbaar dat erom gevochten wordt. Maar Adan is van mening dat de tribes gewoon samen moeten werken. Adan babbelt er vrolijk op los en het is een genot om naar hem te luisteren, hij verteld hoe ze aan water komen, hoe ze voor hun geiten en kamelen zorgen, hoeveel geld ze elk jaar met het verkopen van hun beesten verdienen, hoe ze hun beesten naar bewoond gebied krijgen enz enz.

En dan vinden we de track die we moeten hebben, vanaf hier moet het jullie weer lukken zegt hij. Adan geeft aan dat hij hier uitstapt omdat hij nu hemelsbreed maar 12 kilometer van zijn dorp verwijderd is. Hij loopt deze afstand dwars door de woestijn terug. Wij vragen ons af hoe hij in hemelsnaam kan weten waar hij naar toe moet, want voor ons lijkt de omgeving ontzettend veel op elkaar. Adan kan alleen maar lachen om die domme blanken die zonder GPS nog niet eens weten waar noord of zuid is. We geven Asan een kleine vergoeding, een knuffeltje voor zijn dochtertje en een zak water voor de terug weg. Asan neemt afscheid met de prachtige woorden: I will see you, when you see me! Ik roep hem nog na dat hij lief moet zijn voor zijn vrouw en dan kijken we deze man die net zo oud is als ik, maar zo’n compleet ander leven leid verbijsterend na terwijl hij de droge woestijn in loopt, precies wetende waar hij heen moet.

Dag 5: ‘Weg van de beschaving’: Adan heeft ons inderdaad op het juiste pad gezet en vandaag zetten we koers richting Ethiopië. Uiteindelijk komen we bij het laatste dorpje in Kenia aan wat enkel bestaat uit ronde hutjes die met golfplaten en lappen stof bij elkaar gehouden worden, hier woont een andere stam die er weer op een andere manier heel bijzonder uit zien. We proberen hier onze laatste Keniaanse shilling om te wisselen voor Ethiopische Birr. Dit is nog een avontuur op zich, een man uit het dorp helpt me en we gaan alle hutjes af. De een kan 1000 shilling (ongeveer 10 euro) wisselen, de ander 30 shilling (0,30 cent). Maar na een uur ben ik dan toch zo’n 60 euro in Birr en een nieuwe ervaring rijker. In dit gebied zit geen grenspost het enige waar je aan kan zien dat je de grens passeert is een grenssteen, maar omdat we niet goed op zaten te letten hebben we die ook nog gemist. We zien op de GPS dat we in Ethiopië zijn maar we zien geen mensen. De weg die voor ons ligt is ook nog ruig we rijden door verschillende droge rivieren met ontzettend diep zand, we zijn blij dat Molly 4WD heeft. Andere reizigers hebben ons verteld waar de immigratiedienst van Ethiopië zit, dit kantoortje ligt namelijk 20 km van onze route af en zouden we anders niet zo makkelijk gevonden hebben.

We zijn gelukkig, we hebben een stempel in ons paspoort en al zijn de wegen nog steeds van zand, de eerste 25 km rijden we aan de verkeerde kant van de weg aangezien we hier weer aan de RECHTERKANT moeten rijden. Het afgelopen jaar hebben we continu aan de linkerkant gereden. Gelukkig kwamen we geen tegenliggers tegen!

We rijden nu de omo vallei in wat bekend staat om zijn vele verschillende stammen zoals de hamar en de mursi. We rijden naar Turmi om daar de nacht door te brengen. We hebben in de gids gelezen dat toerisme in Ethiopië wel in opkomst is, maar nog niet echt ontwikkeld. Als we op de camping in Turmi aankomen (lees lap grond met ergens in de hoek een vieze douche en toilet) zien we dat het er erg druk is. Bij nadere inspectie blijken er ontzettend veel Nederlanders hier de nacht door te brengen in tentjes. Deze dag zijn er 2 ‘koningaap’ (reisorganisatie) groepsreizen gearriveerd en elke groep bevat bijna 20 Nederlanders. Daarnaast is er ook nog een groep Fransen. Hoezo is het toerisme nog niet ontwikkeld??Het stikt hier van de toeristen! Het is gezellig om weer eens flink Nederlands te kunnen kletsen en zo vernemen we ook dat het in Nederland 20 graden gevroren heeft, brrrrr!

Dag 6: Terug in de beschaving? We moeten erg wennen aan de inwoners van Ethiopië, de vele verschillende stammen zijn prachtig om te zien, maar de mensen zijn veel opdringeriger dan we tot nu toe in Afrika hebben meegemaakt. Als we over een marktje lopen worden we continu aangesproken met ‘you, you, you’ en ‘give me, give me’ (give me mango, give me pen, give me birr) Ze komen tegen ons aan lopen of trekken aan onze handen. Voor foto’s moet je standaard betalen. De mensen langs de weg zwaaien in eerste instantie, maar hun handgebaar gaat meteen over in een bedelhandje. De mensen hier zijn zo gewend dat de toeristen hun maar dingen ‘gratis weggeven’ (want Ethiopië, dat is toch dat zielige arme land) dat ze daardoor verwend zijn geraakt en nu van elke toerist verwachten dat deze maar gratis dingen uit komt delen, grotendeels een fout van de toeristen zelf dus. We hopen dat de mensen in het midden en noorden van Ethiopië aardiger en minder opdringerig worden, want anders zullen wij niet lang vertoeven in dit land!

5 Dagen weg van de beschaving was heerlijk en we hebben het geweldige gevoel gehad alleen op de wereld te zijn. We zijn nu weer onder de mensen in de hoofdstad van Ethiopie. Hier gaan we een visum regelen voor Egypte en Soedan.
PS ik heb de foto´s bij dit bericht kunnen plaatsen!

<!-- @page { size: 8.5in 11in; margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } -->

Aantal kilometers gereden: Veel!

Aantal dagen onderweg: Lang!

Aantal Afrikaanse landen bezocht: 25

We bevinden ons nu in: Eldoret, Kenia

Nu het laatste half jaar van onze reis is aangebroken vinden we steeds vaker dezelfde mededeling in onze mailbox, namelijk de volgende: “geniet er nog van, vergeet niet te genieten en geniet nog nu het kan”. Wij vragen ons bij deze mededeling af wat er nu precies verstaan wordt onder ‘genieten’. Als we het zelf in zouden moeten vullen zouden we zeggen: vrijheid, samen dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten, je eigen tijd indelen, avontuur en mooie dingen zien. Dit doen we zeker, al valt het ons dan tegen dat de mensen in Nederland daaraan zouden twijfelen. Of wordt genieten meer gebruikt als een soort mededeling of opening zoals hoe gaat het met je? Bij voorbaat dank of groetjes?

Daarnaast komt de vraag bij ons op of mensen in Nederland beseffen dat we echt niet altijd genieten van de dingen die we in Afrika zien. Sommige dingen zijn gewoonweg niet om van te genieten. Bijvoorbeeld de armoede in Afrika waar we elke dag weer me geconfronteerd worden. Het zware leven van veel Afrikanen waarbij elke dag een strijd is om de monden van je gezin te voeden. Zwaar werk op het land met een kind op je rug. Ouderen die hier zichzelf moeten zien te redden ook al hebben ze lichamelijke klachten, hier zijn weinig voorzieningen die het voor de ouderen makkelijker maken, als je al oud mag worden want de gemiddelde Afrikaan sterft voordat hij 60 jaar is. De wezen in Afrika die ontstaan zijn door een ziekte die niet te bestrijden is of door gebrek aan medische hulp, hygiëne zoals schoon water of riolering of gewoonweg geen geld hebben voor medicatie of het vervoer naar een kliniek. Ja, maar de Afrikanen zijn wel gelukkig…..is dat zo? Afrikanen zijn zeker sneller gelukkig dan wij westerlingen, gelukkig met eten op hun bord een paar 2^e of 3^e hands gympen, gelukkig als het regent zodat de gewassen op hun land zullen groeien, gelukkig als er een waterput in het dorp aangelegd wordt of als ze eens geld hebben om een luxeproduct te kopen. En gelukkig als ze in vrede kunnen leven, zonder oorlog.

Zeuren wij in Nederland? Het antwoord daarop is simpel: ja. Met de welvaart en luxe die we in de rijke landen hebben is dit een eigenschap die mee is gekomen. Ga maar eens bij jezelf na wanneer je zeurt. Als de bus een minuut te laat is, als de auto te klein is om de buggy mee te nemen, als de melk in de supermarkt toevallig een keer op is, als we niet de juiste outfit vinden voor een feestje, als het weer eens regent, als je man de afwasmachine weer eens niet heeft uitgeruimd, als je zoon/dochter een vlek heeft op zijn nieuwe kleding, als we een cadeau niet leuk vinden wat we met kerst hebben gekregen, dat je 10 minuten later thuis bent vanwege een opstopping, kinderen die niet die meer blij zijn met het speelgoed dat ze krijgen omdat ze er gewoonweg teveel van hebben of als we meer dan 100 meter moeten lopen omdat we onze auto niet geparkeerd kregen net naast de plek waar we moesten zijn.

In de rijke landen staan we er gewoonweg niet meer bij stil dat we leven in luxe. Dat we van geluk mogen spreken dat er openbaar vervoer is wat we kunnen betalen, dat we een auto hebben om in te rijden, dat we apparaten hebben die ons leven een stuk makkelijker maken, dat we geld kunnen sparen om op vakantie te gaan, dat onze nationaliteit het toe staat elk deel van de wereld te bezoeken, dat onze koelkast elke dag rijk gevuld is en dat we kunnen kopen wat we willen. Dat we wonen in een sociaal, zeker, stabiel en democratisch land waar voor ons gezorgd wordt, zelfs al ben je ziek. Maar bovenal dat we bevoorrecht zijn in een rijk land geboren te zijn en vanaf onze geboorte af een toekomst hebben met daarin keuzes en mogelijkheden om jezelf te ontplooien.

Natuurlijk komt daarbij ook de vraag op waarom Afrika is zoals het is, waarom is Afrika een achtergebleven continent? Daarover kunnen we uren discussiëren, natuurlijk heeft het te maken met de kolonisaties in het verleden, de corruptie maar ook de mentaliteit en tradities van de Afrikanen zelf. Maar eigenlijk kan niemand precies aangeven waarom Afrika wat zoveel mineralen en grondstoffen bezit een 3^e wereld continent is.

Wat een opmerking als: geniet er nog van, al niet kan oproepen en losmaken in onze gedachten tegenwoordig! Maar we wilden nu duidelijk maken dat er naast dingen waar we in Afrika immens van genieten ook dingen zijn waar we niet van genieten, die ronduit confronterend zijn, die veel in ons losmaken, ons tot nadenken aanzetten en die ons misschien ook wel veranderd hebben. We beseffen heel goed dat de wereld oneerlijk verdeeld is en dat wij daar als individu weinig aan kunnen veranderen. Maar we zouden wel eens willen dat mensen in rijke landen zoals Nederland eens beseffen wat voor een geluk ze hebben en dat ze daarvan moeten GENIETEN, elke dag!