| 28-01-2009 :: Gefrustreerd! |
Aantal kilometer gereden: Aantal dagen onderweg: 1 jaar 7 maanden Aantal Afrikaanse landen bezocht: 26 We bevinden ons nu in: Addis Ababa, hoofdstad Ethiopië Addis Ababa betekent in onze beleving ‘de stad vol smog’. Doordat Addis omringt is door een bergketen, op 2500 meter hoogte ligt en er vaak bewolking is, blijven de uitlaatgassen hangen boven de stad. Nog nooit zijn we een stad geweest die zo slecht is voor je gezondheid. Ook de bureaucratie hier is slecht voor je gezondheid, je verliest je geduld en krijgt veel frustraties bij de manier waarop ze hier werken, misschien vraagt dit enige uitleg……. In Addis besluiten onze route toch maar weer eens om te gooien, een planning is er immers om gewijzigd te worden. We willen graag over Saudi Arabie terug rijden in plaats van over Egypte. In Addis gaan we dus naar de ambassade van Saudi Arabie waar we heel hartelijk ontvangen worden. We kletsen zo’n 2 uur met de consul die ons van alles verteld over het land. Een visum kan wel geregeld worden, maar dan moeten we wel een aanbevelingsbrief van onze Nederlandse ambassade hebben. In de auto dus maar weer en naar de Nederlandse ambassade waar we binnen een half uur weer buiten staan met een aanbevelingsbrief. Op naar de ambassade van Saudi Arabie. Maar nu zijn de consuls van gedachten veranderd, er kan toch geen visum aan ons uitgestrekt worden aangezien we het visum van Jordanië nog niet ons paspoort hebben…….Maar een ambassade van Jordanië is niet aanwezig in Addis, dan moeten we maar naar Soedan rijden en daar een visum voor Saudi Arabie regelen…… De volgende dag op naar de ambassade van Soedan. Heeft u het visum van Saudi Arabie al in uw paspoort? Nee, want dat geven ze ons niet……dan kunnen we u ook geen visum voor Soedan geven want u moet het land wat u na Soedan aan doet in uw paspoort hebben staan……. Hmmmmm, dit schiet niet echt op. We besluiten naar de ambassade van Egypte te rijden, hoewel we hier niet heen willen hebben we wel hun visum nodig om het visum van Soedan te krijgen. We arriveren hier op donderdag om 10.00 uur, tot 12.00 uur kun je visa aanvragen. Ons paspoort inleveren, aanvraagformulier invullen. Komt u om 11.30 uur maar terug dan kunt u betalen……Om half 12 staan we weer netjes aan de receptie, krijgen we vervolgens te horen dat de ambassadeur vandaag geen tijd heeft om onze paspoorten te bekijken! Kom maandag maar terug. Maandag??? Dat is over 4 dagen! Chagrijnig stappen we weer in de auto, die Afrikanen en hun gedrag we zullen er nooit aan kunnen wennen! Gelukkig hebben we in Addis een geweldige kampeerplaats gevonden. We staan op de oprit van Wim’s Holland house. Dit is een pub/restaurant gerund door Wim een Nederlander die hier al 19 jaar woont. Op de menu kaart staan kroketten en erwtensoep, het voelt als thuiskomen! Ook staan er nog wat andere overlanders op de kleine inrit, dicht bij elkaar, lekker knus, maar het is erg gezellig. Op vrijdag viert Wim zijn verjaardag en komt er een live band. We helpen Wim waar we kunnen, met het opbouwen van de tent, glazen op halen, bedrading aansluiten, bestellingen opnemen en ook natuurlijk met het leegmaken van zijn vaatjes bier, want Wim heeft tapbier! Het is een erg gezellige avond en ook de rest van de tijd vermaken we ons goed bij Wim. We zijn nogal cultuurbarbaren, dus besluiten we onze kennis toch eens wat op te vijzelen, we gaan naar het nationaal museum waar Lucy ligt. Lucy is in 1974 in de Danakil dessert in Ethiopië gevonden en wordt beschouwd als onze over over grootmoeder. Lucy is het eerste skelet wat ze vonden waarvan ze kunnen aantonen dat ze op 2 benen liep. Als we Lucy zien is dat ook de enige overeenkomst die we kunnen ontdekken, ze is namelijk maar ruim 1 meter groot en heeft het brein van een chimpansee. Ook zijn we blij dat we tegenwoordig niet meer zo’n lange haren op ons hele lichaam hebben! Nee, we herkennen ons niet echt in Lucy, misschien jullie? Het valt ons verder op dat onze namen hier veranderd zijn. We heten hier niet meer Patrick en Annemarie maar YOU! Hey YOU YOU YOU give me give me! Ethiopie heeft veel bedelaars en arme mensen, net als in de rest van Afrika. Ook hier zien we veel grote ontwikkelingsorganisaties zoals de VN of Save the children. Zij rijden rond in dikke luxe toyota landcruisers met grote stickers van deze organisaties erop. Het valt op dat we deze auto’s niet zien in de gebieden waar het nodig is maar vooral bij de luxe hotels zoals het sheraton. Natuurlijk kunnen wij moeilijk een mening geven over wat de hulpverleningsorganisaties hier wel of niet doen. Maar van de Ethiopiërs en mensen die hier al jaren wonen begrijpen we dat de grote hulpverleningsorganisaties hier meer slecht doen dan goed, de hulp wordt niet op de goede manier aangepakt. Mensen vragen zich waar al dat geld dat bijvoorbeeld onze overheid stort, van onze belastingcenten, blijft. We zouden hier nog vele A4’s over vol kunnen schrijven, maar Linda Polman heeft hier ook een boek over geschreven. Als je geïnteresseerd bent in de (on)zin van crisishulp moet je haar boek ‘de crisiskaravaan’ eens lezen. Het is weer maandag, we kunnen weer op pad. Eerst naar de ambassade van Egypte, wat donderdag zo ontzettend moeilijk was is vandaag in 1 dag geregeld, ons visum voor Egypte, smorgens wegbrengen, smiddags ophalen het hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn! De volgende dag op naar de ambassade van Soedan. 09.00 Uur binnenkomst, paspoort afgeven en wachten, wachten, wachten, wachten, wachten en nog eens wachten. Om 13.00 uur worden we dan geroepen, we mogen betalen. Oke en nu? Er wordt ons verteld dat we weg moeten gaan en over 1,5 uur weer terug moeten komen, waarvoor dan? Dan moet je nog een keer betalen wordt ons verteld. Na 1,5 uur komen we terug mogen we nog een keer betalen aan een loketje, in het totaal hebben we nu 100 US dollar per persoon afgerekend voor een visum van 2 weken voor Soedan. Oke, mogen we het visum dan nu meenemen? Nee, dat kunt u morgen om 15.00 uur op komen halen. ……….. We snappen na 1,5 jaar nog steeds helemaal niets van de logica van de manier waarop de Afrikanen werken en dat werkt soms erg frustrerend. Wat we wel hebben geleerd is dat we veel geduld moeten hebben om iets geregeld te krijgen. Geduld is een schone zaak, maar OH zo moeilijk om hier soms te behouden. Zo hadden van de Ethiopische ambassade in Nairobi een formulier met stempel voor de auto gekregen wat we bij de grens moesten afgeven. Bij de grens kregen het formulier niet terug. In Addis aangekomen ontmoeten we reizigers die hun formulier WEL terug gekregen hebben. Er wordt ons verteld dat we zonder het formulier het land niet kunnen verlaten met de auto. We besluiten om naar de douane in Addis te gaan, we worden van kantoor naar kantoor gestuurd en niemand kan/wil ons helpen. Annemarie verliest uiteindelijk toch haar eindeloze geduld ;-) en ontploft, waarom is hier niemand die ons kan helpen bij een fout die door jullie eigen mensen in gemaakt?? We gaan het kantoor uit en hebben niets bereikt. Uiteindelijk besluiten we maar ons formulier zelf te vervalsen, dat klinkt voor een Nederlander misschien heel raar, maar dat is wat je gaat doen in Afrika. Doordat niemand je wil helpen moet je je eigen oplossingen maar zoeken en dat die dan niet helemaal legaal zijn……. Al met al zijn we klaar voor de verdere trip, over ongeveer 1 week steken we de grens over naar Soedan, waar we 2 weken mogen zijn, daar gaan we proberen een transitvisum van 3 dagen voor Saudi Arabie te regelen, dus als alles gaat zoals we willen (dat is hier altijd de vraag) zijn we over 1 maand al in Jordanië…. Wordt vervolgd |
| Geplaatst door Annemarie om 13:04 :: Al 13 reacties :: Reageer |
