| 16-02-2009 :: Wist je dat..... |
Aantal km gereden: Aantal dagen onderweg: 1 jaar 7 maanden en 3 weken Aantal Afrikaanse landen bezocht: 27 We bevinden ons nu in: Aqaba, Jordanie! Voor de meeste mensen is Afrika een continent op de kaart, het continent wat onder Europa ligt, een continent waar we op school over leren, waar arme mensen wonen en waar we slechte dingen over zien in het nieuws. Voor ons is Afrika echter een beleving, een avontuur en een deel van ons leven geworden. Afrika hebben we in ons hart gesloten en we zullen deze geweldige rit door dit prachtige continent nooit van ons leven meer vergeten. Want ja, dit is de laatste weblog geschreven in Afrika, we staan op het punt om van Port Sudan de rode zee over te steken naar Jeddah in Saudi Arabie en Saudi Arabie behoort toch echt niet meer tot Afrika maar tot het midden oosten. Ai, nu we op het punt staan om dit continent wat ons vooral veel prachtige momenten opgeleverd heeft, te verlaten doet het ons toch wel een beetje pijn……… Wij vinden dat we deze laatste weblog vanuit Afrika daarom maar moeten afsluiten met ‘wist je datjes’. WIST JE DAT…..: *Ethiopie er een compleet andere jaartelling op na houdt, zij leven nu in het jaar 2001, ook de klok is anders zij beginnen te tellen als de zon op komt om 7 uur ochtends is het bij hen 1 uur *Woestijnzand echt overal in gaat zitten, zelfs in je bilnaad! (dat schuurt lekker!) *De Zuid Afrikaanse taal erg veel op Nederlands lijkt *De meest gestelde vraag is: ‘Welk land vond je nu het mooist?’Maar dat we daar onmogelijk antwoord op kunnen geven omdat elk land ontzettend mooi was *Dat we samen met Frank en Karla bijna gearresteerd waren in Democratisch Congo *Er 52 landen in Afrika zijn, waarvan we er 27 hebben bezocht en dat er meer dan 2000 verschillende soorten talen gesproken worden *We op 24 juni 2007 vertrokken zijn en op 13 juni 2008 het zuidelijkste punt van Afrika bereikten *De president van Congo Brazzaville een asfalt weg heeft laten leggen van de hoofdstad naar zijn geboortedorpje. Dit is de enige 300 km asfalt die in Congo te vinden is. *voor ons voor het visum van Angola een interview afgenomen werd en de eerste vraag die aan Patrick gesteld werd was: ‘Ben je een man of een vrouw?’ *Obi in de taal van de Dogon in Mali ‘mama’ betekent *Patrick en Annemarie allebei maar 1x goed ziek zijn geweest in Afrika (vermoedelijk malaria) maar hier binnen 3 dagen van opgeknapt waren vanwege de goede medicatie/behandeling. *Je erachter komt wat echte liefde is als de ander op 1 meter afstand op de wc zit en aan de diarree is en tegelijkertijd moet overgeven (een beetje frisse lucht aub! ;-) *We maar 4 van de big 5 in het wild hebben gezien, de olifant, leeuw, neushoorn en de buffel, het luipaard mist nog steeds op ons lijstje *Het dodelijkste dier in Afrika de malariamug is gevolgd door het nijlpaard en de krokodil *Er in onze omgeving tijdens onze afwezigheid 9 baby’s geboren zijn, 3 koppels getrouwd, 5 nieuwe huizen gekocht zijn, 2 verbouwd en opnieuw 5 mensen zwanger zijn. *We geen enkel visum in Europa geregeld hebben maar alles ‘op weg’ *We 95% van de reis de was met de hand hebben gedaan en dan ook nog in koud water (schoon is niet meer nodig, als het maar fris ruikt!) de wasmachine stellen we straks weer ERG op prijs! *We tijdens deze reis in Molly bezoek hebben gehad van zo’n 3 muizen en kakkerlakken!! JAKKES! (zet nooit een kartonnen doosje wat je hebt gekocht op de markt in je auto!) *De arabieren onze westerse WC maar onhygiënisch vinden, terwijl wij dat nu juist vinden van hun vieze hangtoiletten (spettert altijd tegen mijn broek!) *Obi tijdens deze reis al 3x geopereerd is (maar gelukkig nog steeds leeft!) *We bijna 3 maanden met Frank en Karla gereden hebben, 4 weken met Floris en Marieke, 1 maand met ons pap en mam, 4 weken met Bas, Cyn & kids en af en aan 3,5 maand met Hein en Bernadette *Dat we daarlangs nog vele leuke andere mensen hebben ontmoet *De presidenten, koningen en ministers van Afrikaanse landen het hele verkeer stil laten leggen als zijn willen passeren (echt waar! Zou Balkenende eens moeten proberen!) *Obi op het moment een ontsteking op haar lip heeft omdat ze in een doorn is gelopen *Molly op het moment helemaal volgestouwd zit met souvenirs *De hoogste berg in Afrika de Kilimanjaro is en de 2e hoogste de mount Kenia *We ons niet een keer onveilig hebben gevoeld in Afrika *Patrick alle mankementen aan Molly zelf opgelost heeft en nooit een Afrikaan aan de auto zal laten knutselen *Annemarie de hele reis genavigeerd heeft en dat Patrick soms vergat in welk land we waren *Vrouwenbesnijdenis en het hebben van meerdere vrouwen in veel Afrikaanse landen nog de gewoonste zaak van de wereld is *Kamperen in de bush in volledige vrijheid een heerlijk gevoel geeft *Er ongeveer 30 miljoen mensen in Afrika besmet zijn met het HIV virus *Afrika een heel rijk continent kan zijn als het zijn grondstoffen en mineralen op de juiste manier zou gebruiken *We in DRC 5 dagen over 200 km hebben gedaan (met Frank en Karla) en dat dat de langzaamste tocht van onze reis was (kwamen namelijk steeds vast te zitten in de modder) *We nergens smeergeld hebben betaald en dat dat ons soms veel tijd heeft gekost maar dat we hier erg trots op zijn *Ongeveer 500.000 km2 beschermd gebied is in Afrika *Je in Soedan en Mauritanië geen alcohol mag drinken *Afrika alles heeft qua natuur: woestijn, zee, tropen, bergen, savanna, vulkanen en meren *We 2x nieuwjaar aan het strand hebben gevierd, 1x aan de Atlantische oceaan, 1x aan de Indische oceaan *Patrick en Annemarie al 19 maanden continu op elkaars lip zitten maar toch nog in 1 bed slapen……(knap he!) *Obi nu een verwend hondje is *We in Afrika een paar keer een bekeuring kregen maar dat we onszelf er altijd onderuit geluld hebben! (dus nooit betaald, gemene gniffel) *Onze favoriete vis barracuda is maar dat inktvis, tonijn en snapper er ook goed in gaan *Obi dol is op kokosnoot en het najagen van hagedissen *Deze reis vooral in het teken heeft gestaan van genieten maar soms ook bikkelen en afzien *De weblog over genieten de meest verschillende en leuke reacties opgeleverd heeft van alle blogs *We altijd maar zeggen dat we getrouwd zijn, kinderen hebben en in god geloven om heftige discussies te voorkomen *We vaak al rond 21.00 uur bekaf in bed liggen en meestal tussen 6 en 7 weer opstaan *We zeer blij zijn met onze vrienden die ons in 1,5 jaar afwezigheid ontzettend goed op de hoogte hebben gehouden en contact zijn blijven houden *We er erg naar uitkijken iedereen weer te zien, te knuffelen en persoonlijk te zeggen hoezeer we hen hebben gemist *De meeste Afrikanen ontzettend bang zijn voor onze killerdog Obi *Maar dat we ook wel 1000x de vraag hebben gehad of ze Obi mochten hebben/ kopen *De Afrikanen helemaal in een deuk liggen als Obi aan de lijn loopt of we haar een kunstje laten doen *We alleen in Zuid Afrika buggy’s hebben gezien in de rest van Afrika worden kinderen op de rug van de moeder gedragen *Er in de tijd dat we in Afrika waren best wat onrust is geweest, (toeristen vermoord in Mauritanië, overstromingen in Mozambique, politieke onrust in Kenia, toeristen ontvoerd in Egypte, rellen in Johannesburg, politieke onrust in Zimbabwe, oorlog in Congo, Somalië enz enz) maar dat wij hier helemaal niets van hebben meegekregen *We het best heel spannend vinden om terug te gaan naar Nederland, maar er ook naar uitkijken *In Congo dachten heel goedkoop gorilla’s te zien in NP Lefini, maar deze bleken hier uiteindelijk helemaal niet te zitten *Blanke in west Afrika toubab is, in oost Afrika Muzungu en in Ethiopië Faranjie *De bureaucratie in Afrika ons soms enorm frustreerde maar we toch altijd een oplossing vonden *We ontzettend blij zijn in Nederland geboren te zijn en niet in Afrika *In Ethiopië de prijzen 3x omhoog gaan alleen omdat je blank bent (en hier niet over te onderhandelen valt) *Er nog veel tropisch regenwoud is in Kameroen en Gabon maar dat de Chinezen dit aan het kappen zijn *We heel blij zijn met ons sponserkindje Dorcus en dat we heel blij zijn dat we haar hebben ontmoet *Diesel en de visa de grootste uitgave post van onze reis is *Als we deze reis over moesten doen, we het precies hetzelfde zouden doen! *Annemarie van het onderhandelen haar sport heeft gemaakt en Patrick te snel toe geeft *Er een man uit Mali zo hard naar ons zwaaide dat hij bijna van zijn fiets viel *Overbevissing in verschillende meren in Afrika een groot probleem is *Het in Soedan nog steeds 2 uur later is als in Nederland *We nog steeds niet kunnen zeggen wanneer we nu precies terug zijn in Nederland *We tot nu toe 65953 km hebben gereden en daarbij 14805 Liter diesel hebben verbruikt *We 27 landen in Afrika bezocht hebben en in het totaal 40 landen bezoeken deze reis *We echt iedereen aanraden eens naar Afrika te gaan! |
| Geplaatst door Annemarie om 13:55 :: Al 17 reacties :: Reageer |
| 16-02-2009 :: Van Soedan naar Saudi |
Over Soedan kunnen we kort zijn in Soedan is helemaal niets! Zand, zand en nog eens zand, wat door je bilnaad omhoog kruipt. We doen nog wel even Soedans meest ‘toeristische’ attractie aan (voor zover hier toeristen zijn, wij hebben behalve onszelf niemand anders gezien) de royal city meroe. We hadden gelezen dat dit piramides zijn, natuurlijk allemaal heel oud. Nu moet ik toch zeggen dat ik me bij piramides enorme bouwwerken voorstel, maar dat viel dan weer een beetje tegen. Het zat ons ook niet echt mee omdat er ook nog eens een enorme zandstorm rond woede wat lopen en vooruit kijken best wel bemoeilijkte. Obi vond het daarentegen geweldig om tegen de duinen op te rennen, zandstorm of geen zandstorm. Maar eerlijk is eerlijk het was bijzonder deze stapels stenen, wat ze dan ruïne noemen, te zien. De volgende dag rijden we verder, we willen op ons gemak naar Suakin rijden, maar er woedden heftige zandstormen, niet echt een pretje om te stoppen, dus rijden we maar door. Tussen de vlagen zand door zien we kleine hutjes staan. Mensen die midden in de woestijn wonen en moeten zien te dealen met kilo’s zand en droogte, ongelofelijk…… Op 13 Februari is het dan zover, we gaan Afrika verlaten! Maar dat is nog makkelijker gezegd dan gedaan. Om 11.00 uur ‘sochtends arriveren we in de haven van Suakin nadat we eerst bij een kantoortje een ticket voor de boot hebben gekocht. Dan begint het regelwerk en het wachten. We lopen van kantoortje naar kantoortje en gelukkig is er iemand die ons helpt want zelf zouden we hier geen raad geweten hebben! Zoveel kantoortjes hebben we nog nooit gehad aan de grens, er lijkt ook geen enkele structuur in te zitten. Bij het ene kantoortje krijg je een formulier dat moet je bij een ander kantoortje weer af laten stempelen. Bij de volgende krijg je nog een formulier en dat moet dan weer naar een ander kantoor, nog even ergens departuretax betalen en weer naar het volgende kantoor, zo kunnen we nog wel even doorgaan. Om half drie komt het schip dan aan. Eerst moet natuurlijk alle lading en de mensen eraf. Dit neemt zo’n 4 uur tijd in beslag. Rond 19.00 uur mogen wij op de boot. Maar dan moet de lading er natuurlijk weer op. Dit duurt en duurt en we hoeven jullie natuurlijk meer te vertellen dat dit in Europa 100x efficiënter zou gaan. Om 0.00 uur vertrekt de boot dan eindelijk. We hebben een comfortabele hut met airco en een eigen douche en toilet. Obi mag bij ons in de hut gelukkig. We ontmoeten leuke mannen uit Saudi Arabië die ons wat over hun land en de regels kunnen vertellen. Er zijn vooral regels voor vrouwen: -Een vrouw moet een hoofddoek dragen -Een vrouw mag geen auto rijden -Een vrouw mag niet zonder toestemming van haar man of familie reizen -Een vrouw mag niet stemmen -Een vrouw mag niet roken -Een vrouw moet getrouwd zijn met de man waarmee ze reist of de man moet familie zijn -Mannen mogen meerdere vrouwen hebbenTsja, land waar wij dus nooit zouden willen wonen, stel je toch eens voor dat Annemarie de straten niet meer onveilig mocht maken met haar kleine toyota! In 14 uur varen we naar Jeddah. Hier begint het hele afladen weer opnieuw, nog steeds onefficiënt. Na 2 uur mogen wij van de boot af. Er wordt een bus voorgereden die ons naar de ontvangsthal brengt. Annemarie wordt gevraagd een hoofddoek om te doen. In de ontvangsthal kijken we onze ogen uit. De hal straalt rijkdom uit. We komen binnen en krijgen eerst een pilletje in onze hand gedrukt, tegen de droge lucht wordt gezegd…… Dan in de rij voor de immigratie. Eerst moeten we een formulier in het Arabisch tekenen, maar er wordt ons uitgelegd dat het formulier zegt wie wij zijn. Er moet dan ook een vingerafdruk onder. Daarna wordt er een foto van Patrick gemaakt en worden zijn vingerafdrukken ingescand. Annemarie staat ook al klaar voor de foto, maar dit is niet nodig, zij is immers de vrouw van Patrick en hoort bij hem, aan het feit dat Annemarie verder compleet genegeerd wordt en daar niets van mag zeggen, moet ze ontzettend wennen ;-) Daarna naar de douane. Hier wordt onze auto als het goed is naar toe gereden en daar moeten we op wachten. Ondertussen worden ook weer allerlei papieren gestempeld, maar de douanier spreekt goed engels en is een leuke vent. Onze Arabische vrienden staan ook te wachten en regelen wat te eten voor ons een echte fastfood maaltijd kip met friet! We wachten en wachten, onze Arabische vrienden hebben zich ook in het customskantoor verzameld en er wordt uitgebreid gekletst en gelachen. Ze willen veel van onze cultuur weten en wij natuurlijk van die van hun. Al met al is het heel erg gezellig en Annemarie wordt als westerse vrouw tussen de mannen geaccepteerd, ze krijgt zelfs nog een traditionele islamitische ketting kado. Om 21.00 uur is het dan zover, Molly staat voor de deur. Na een korte check en de vraag of we toch zeker geen alcohol bij hebben mogen we gaan rijden! In 3 dagen moeten we naar de Jordanese grens. Maar de eerste nacht kamperen we midden in Jeddah. Een metreopool in de woestijn. Als we in Jeddah rijden valt het helemaal niet op dat je midden in de woestijn zit. 3 Baans wegen, grote winkelcentra, supermarkten en villa’s wat eigenlijk geen villa’s zijn maar eerder paleizen. We doen wat boodschappen en tanken Molly tot de strot toe vol, want dat is misschien wel het leukste in Saudi! Een liter diesel kost 0,25 Riyal, +/- 5 riyal is €1. Dusse reken maar uit…….juist ja! 20 liter voor 1 euro, joehoe! Zodra je Jeddah uit rijdt, rijdt je het grote niets in, tot je weer een dorpje tegen komt, daarna is er weer niets en dan zien we natuurlijk ook nog de enorme grote olieraffinaderijen, waar Saudi Arabië bekend om staat. Na Jeddah gooit Annemarie de hoofddoek af omdat ze een paar vrouwen zonder hoofddoek heeft gezien in Jeddah, weg met dat ding. De rest van de trip krijgen we er geen commentaar op dat Annemarie geen hoofddoek draagt. We komen nog even stil te staan met een kapotte band, de Arabieren zijn weer ontzettend gastvrij en er stoppen er een flink aantal om te vragen of ze kunnen helpen (tenminste dat denken we ze spraken alleen Arabisch). Als ze zien dat we blank zijn kijken ze toch wel even raar op, of zou dat zijn omdat Annemarie, als vrouw zijnde het wiel aan het verwisselen was?? We redden het, we rijden in 3 dagen naar Jordanië, door de woestijn, honderden kilometers zien we niets en dan ineens een dorp of een kleine stad, die elke keer opnieuw rijkdom uitstralen. We zijn blij dat we in Jordanië zijn, na een aantal weken van veel geregel en vooral veel rijden zijn we toe aan wat ontspannen en dan kan hier prima in Aqaba, we kamperen aan de golf van Aquba en genieten even van de rust voordat we Jordanië gaan verkennen, wat trouwens een prachtig land moet zijn….. |
| Geplaatst door Annemarie om 13:50 :: Al 11 reacties :: Reageer |
| 09-02-2009 :: Heet! |
Aantal kilometer gereden: Aantal dagen onderweg: 1 jaar, 7 maanden en 2 weken Aantal Afrikaanse landen bezocht: 27 We bevinden ons nu in: Khartoum, hoofdstad Soedan Via de Nile gorge, The blue nile falls en Gonder rijden we richting het noorden van Ethiopië. De blue nile falls zijn de meest indrukwekkende watervallen van Ethiopië en ze zijn inderdaad erg mooi, alleen jammer weer van die kinderen die continu om je heen hangen: you you you, give me give me, ze laten je hier ook echt niet met rust. Pauzeren langs de weg doen we hier maar kort, want overal waar we stoppen (zelfs al lijkt het een rustig plekje) lijkt het wel of er kinderen uit de grond oprijzen die op ons af komen gerend en alleen maar dingen van ons willen hebben. Sommige kinderen gooien zelfs stenen naar onze auto! Gelukkig vinden we toch nog wel een rust punt. Namelijk helemaal aan het noorden van het grootste meer van Ethiopië, Lake Tana. Hier zijn Tim en Kim, 2 Nederlanders van onze leeftijd, een hotel/camping aan het bouwen. Jaren zijn ze al bezig met het papier werk en nu zijn ze dan eindelijk begonnen met bouwen van hutjes in Afrikaanse stijl. Ze zitten op een heerlijk plekje. Aan het bouwen van deze plaats hebben zij een doel verbonden, zij willen hier de lokale bevolking mee steunen door werkgelegenheid te bieden en een trainingscentrum op te zetten. Wij vermaken ons prima bij Tim & Kim omdat het ook nog eens hele leuke mensen zijn om mee te kletsen, we hebben er veel respect voor wat zij allemaal al bereikt hebben, want in dit land moet je (net als in veel andere Afrikaanse landen) geduld hebben als je iets op wil zetten. Wil je meer lezen over het project van Tim & Kim, dat kan op www.timkimvillage.com Na zo’n 4 weken nemen we afscheid van Ethiopië en al hebben we een heerlijke tijd gehad bij Wim & Rahel en bij Tim & Kim het doet ons toch geen zeer om dit land te verlaten, zoals jullie misschien al door hadden is Ethiopië absoluut niet ons favoriete land op deze trip….. We komen na een paar uur rijden aan bij de grens van Ethiopië en Soedan. Paspoorten uitstempelen is zo gebeurd maar dan nog naar de douane. Helaas deze heeft lunchpauze, wachten dus. Gaan we ondertussen onze birretjes om proberen te ruilen in Soedanese ponden. De geldwisselaars doen allemaal of ze onze grootste vrienden zijn maar ondertussen proberen ze ons enorm op te lichten door een erg slechte koers te geven. Helaas moeten we geld wisselen omdat we aan de Soedanese grens moeten betalen in de lokale valuta. Als er dan een geldwisselaar toch weer meer geld af probeert te troggelen dan we hadden afgesproken slaan we hem bijna voor zijn hoofd, sorry jongen je hebt nu de verkeerde mensen die hier absoluut geen geduld meer voor hebben! Na ruim een uur komt de mevrouw van de douane op haar gemak aankachelen. Ze neemt ons mee naar haar kantoor (lees verzakte zeecontainer) en wij geven haar toch wel een beetje gespannen ons valse formulier. Er wordt wat heen en weer gemompeld, er worden wat vragen gesteld, wij moeten hen nog even uit leggen wat ze precies moeten doen en we kunnen door. Op naar de Soedanese grens. Paspoorten in stempelen zo gebeurd, naast de 100 dollar die we al voor het visum af hadden gerekend moeten we hier ook nog eens 30 euro pp neertellen voor registratiekosten. Naar de douane, de gegevens van ons carnet de passage worden opgeschreven, maar de stempelman is bidden. Ga maar vast naar de registratiepost wordt er gezegd. Na een paar honderd meter lopen komen we weer een kantoortje binnen (het verbaast ons nog steeds dat de kantoortjes er hier uit zien als varkensstallen). In dit kantoortje worden we opnieuw geregistreerd en moeten voor het eerst onze vingerafdruk achterlaten! Terug naar de douane, de stempelman is gearriveerd, maar nu moet er eerst gegeten worden. De stempelman blijkt een ontzettend leuke vent die ook nog eens engels spreekt, want we zijn nu natuurlijk weer in een Arabisch land. We worden uitgenodigd voor de lunch en zo staan we net een uur in Soedan al met 10 mannen in jurken rond een bureautje met onze handen met zijn allen uit een pan te eten. Soedanese kost wat inhoudt een soort bonen/tomaten/uien/olie mengsel wat je met een soort van pannenkoek uit de pan schraapt, niet slecht al zeggen we zelf, zeker omdat we toch al honger hadden. De mannen vertellen ons veel over Soedan en hebben mooie verhalen na ruim 4 uur zijn we beiden grenzen over loopt de dag op zijn eind en zijn we weer wat stempels in ons paspoort rijker. Het eerste wat ons opvalt is de muur van hitte de we tegemoet rijden in Soedan, wat is het hier heet! Langs de weg staan veel mannen in witte jurken en witte hoofddoeken en de vrouwen zijn allemaal gesluierd. De mensen zijn supervriendelijk valt ons op, als ze ons zien verschijnt er een grote lach op hun gezicht en wordt er enthousiast naar ons gezwaaid af en toe wordt er ‘WELCOME’ geroepen, wat een verschil met Ethiopië, waar de mensen ons toch meer zagen als een melkkoe die tot de laatste druppel moest worden uitgemolken! We wilden in 2 dagen naar Khartoem rijden, maar het is zo gruwelijk heet dat we het niet zien zitten om te stoppen, als we rijden komt er tenminste nog iets van wind door onze raampjes, ook al is het net een föhnwind. Dus rijden we in 1 dag de 550 km naar Khartoem de langste afstand die we ooit in 1 dag in Afrika hebben afgelegd. We hadden al gehoord dat we bij de national resident club in Khartoem zouden kunnen kamperen, dit is een soort opleidingscentrum met in het midden natuurlijk een grote moskee. Maar de mensen zijn opnieuw supervriendelijk, zijn geïnteresseerd en willen verder niets van ons. We moeten even wennen aan de dagelijkse gebeden die door de luidspreker van de moskee over het terrein schallen en die ’s ochtends al om 5!! uur beginnen. Maar we kunnen verder om onze zaakjes te regelen. Als we Khartoem in rijden verbazen we ons, wat een moderne stad, voor Afrikaanse begrippen dan! De 600 km hier naar toe reden we alleen maar door droog en verdord landschap, Khartoem ligt midden in de woestijn maar toch krijgen ze het hier voor elkaar om plantsoentjes te hebben met gras zo groen, dat hebben wij bij ons huisje in Esch nog niet eens voor elkaar gekregen. Wij vermoeden dat deze plantsoentjes continu bewaterd moeten worden om te overleven. We zien vele moskees, hoogbouw en bijna overal asfaltwegen. Ook valt het ons op dat de tuktuk’s en de minibusjes hier ontzettend opgepimpt zijn, mooie wieldoppen en zoveel troep voor de raam dat wij ons afvragen of de chauffeurs nog wel iets kunnen zien! Omdat de moslims op vrijdag en zaterdag weekend hebben besluiten we te gaan kijken of we op zondag ons visum voor Jordanië aan kunnen vragen. Dat blijkt geen probleem, achter het loket zit een vrolijke snuiter die ons visum dezelfde dag al klaar heeft. We zijn te laat om nog meer visums aan te vragen, maar gaan vast op zoek naar de ambassade van Nederland en Saudi Arabie waar we de volgende dag heen moeten. We rijden kriskras door de stad maar onze waypoints blijken niet te kloppen, we stappen uit en proberen met handen en voeten duidelijk te maken waar we heen moeten, iedereen die we aanspreken probeert ons te helpen, als ze het zelf niet weten zoeken ze een vriend op die het wel weet en die vriend zet ons dan persoonlijk voor de deur van de ambassade af! Vandaag zijn we bij de Nederlandse ambassade geweest voor een aanbevelingsbrief en daarna naar de ambassade van Saudi Arabie. Eerst moest er een security nummer voor ons aangemaakt worden, daarna konden we aan het loket aansluiten voor het aanvragen van het visum. Na wat heen en weer geloop liggen onze paspoorten nu dus op de ambassade en kunnen we als het goed is om 16.00 uur vanmiddag onze visums ophalen. Dat betekent dat we naar Saudi Arabie gaan! Weet je, ondanks de hitte en de blèrende moskee op de plek waar we kamperen bevalt het ons tot nu toe goed in Soedan! |
| Geplaatst door Annemarie om 11:52 :: Al 16 reacties :: Reageer |

